Blog

Nun país habitado por Balbinos

Nun país habitado por Balbinos

"Eu son Balbino. Un rapaz da aldea. Como quen dis, un ninguén". Como aquel neno labriego e todos os que creceron entre vacas que son alguén, o Mercado da Colleita volveu darlles voz nunha nova edición das súas Parladoiros. Promovido por Corporación Fillos de Rivera, Gadis e R, o proxecto subiu onte á palestra do Rosalía a Cristina, que presentou ao público unha casa con historia en Xanceda, onde converteron o desexo dos seus avós de ter unha granja de vacas nunha empresa co tributo de ecolóxica como bandeira, que non só fai que 380 exemplares bovinos pasten en 200 hectáreas.

Tamén producen yogures e outros derivados e véndenos. Sen máis márketing que unha estratexia baseada na proximidade, a casa grande de Xanceda ten as portas abertas para o que guste. Contaba a emprendedora que ante as adversidades, sempre hai unha solución.

É por iso que cando 14 das súas vacas apareceron degolladas polos lobos, non sabían nin que os burros eran capaces de detectar o perigo coas súas longas orellas nin que os mastines eran os mellores protectores da base da súa economía. E aínda que, "cometemos moitos erros e cometeremos outros máis, sempre haberá un oco no corazoncito da xente para nós".

Na mesma situación atopouse Alexandre cando un amigo que emigró a Suiza deixoulle ao cargo os seus panales en Cobelo. Non tiña nin idea de como coidar ás abejas, así que se formou e deuse conta da tradición cerera que había á súa ao redor. Nunha zona onde os lagares da zona non dan sidra, senón veas e figuras relixiosas.

Desta forma, Abella Lupa non só ofrece mel ecolóxico. Tamén é museo. Para conservar un anaco de patrimonio que se garda en albarizas. Desde Palas de Rei, Xan contaba que levantou xunto coa súa adj\> Saleta unha explotación de porco celta con carnicería incluída. Chamoulle Horta de Teodoro, en honor ao seu avó e aos valores de antes cando as sobremesas estirábanse como os chicles e na súa casa o primeiro bollo que saía do horno era para o veciño máis pobre. Relataba Xan que agora a sociedade estaba “castrada” mentalmente. Que os mozos apenas teñen a iniciativa de coller un sacho e plantar e que para volver ao campo non é necesario facer grandes investimentos: "Non necesítase gastar 3000.000 euros nun tractor e máis maquinaria. Tamén pódese plantar patacas a man, por que non pode haber produtos de autor coma ou viño?".

Recoñecía, iso si, que cando un decide regresar ao rural: "Falo co corazón e empezas a plantar para subsistir". No seu caso, ás patacas seguíronlles as verzas e os repollos, pero faltaba a carne así que elixiron o porco celta pola calidade da súa carne e puxéronse a preparar chorizos e dalos a probar aos que superaban os 80: "Cando pillaron ou punto de antes, deixamos de experimentar".

Deste xeito, a parella, preocupada pola perda dos bos costumes, decidiu abrir a súa horta ao resto con campamentos de nenos, "onde ou importante non é que aprendan a sementar, senón que coñezan valóresvos". Porque un bo caldo galego conséguese coa raza do país "e unto", Xan animaba a dar un paso á fronte aos que dubidan.

O que non titubeó foi Juan Carlos cando coñeceu á súa muller, unha arquitecta que centrou a súa tese no desarollo rural. Os dous introduciron nunha aldea de Caldas de Reis unha especie, Luffa Cylindrica, que colga de cordo e da que se sacan as esponjas vegetales. Hoxe en día, activaron a paisaxe con 28.000 postes de eucalipto dos que emergen unha especie de calabacines sobre os que van avanzando a base de caer e levantarse. E si Elena colleu recortes do que cheirou desde sempre en casa, o coiro, para darlle unha volta e ofrecer zuecos do século XXI, capaces de adaptarse á última tendencia, Bico de Xeado, converteu a alta calidade do leite en xeado con ricas variedades que tamén se acordan do país como a de licor café.

Na cita co verde, María e Yolanda explicaron como un día decidiron meter froitas e hortalizas en tarros de vidro. O resultado triunfou porque, a diferenza doutras marcas, a súa vai parella á excelencia do produto. En Facenda Ou Agro Casa Galeguesa, preto da raia con Portugal, potencian as vacas de raza Salers, que se alimentan con forraje e cereales. Os seus galeguesas van do monte á mesa e recientemente abriron a primeira "galeguesería" no centro de Vigo. Entre todos, fixeron ver que as ideas boas triunfan no agro e na cidade. Nun evento cuxas entradas foron a engordar con fondos o Programa de Apoio ao Emprendimiento Agroalimentario da Fundación Juana de Veiga.

Fonte: O Ideal Galego

 

Entrada publicada: 14/03/2015

Volver